AROCİ€ANDAS UYDURUKLUĞU

2009-04-30T07:19:00.000-07:00

Yağmurların o uzakta diye yağdığından haberleri yok bu insanların.

Haddimi bildim mi anne?

2009-04-17T13:17:00.000-07:00

Durum: Haddini bilmeyenler, zamanla o hadde sahip mi oluyor sorgusu kemirmeye devam ediyor...

Öyleyse yazık!

Haddleri bildirmek yerine, teslim edenlere yazık!

Teslim edip rahat uyuyanların varlığı uyutmuyorsa beni, bana yazık!

Emzik vermek için çocuğun ağlamasını bekleyen zihniyete yazık!

Emzik isteyeni cezalandırmaya hazır olup, emzik istemeye utananları "olması gereken" olarak görüp, ödüllendirme zahmetine girmyenlere de yazık!

Sonuç: Vah ki ne vah!

Doğru bildim mi anne?

2009-02-17T14:37:00.000-08:00

Az önce fark ettim; doğru bildiklerimin çoğunlukla annemin doğruları olduğunu. Annemin doğrusu üzerime sinmiş; kokusu, yürüyüşü, tavrı gibi. Doğru bildiğimden şaşma olasılığım ise anne kucağından uzaklaşmamla doğru orantılı sanki. Giderek direnmekte zorlanıyorum çoğunluğun değer yargılarına. Bocalamalarım sıradanlaşıyor. Uyum sağlamakta bocalamak değil bu sefer söz konusu olan, uyum sağlamak isteyip istememek gibi daha temelde bir yerlerde. "Zor olan" cazibesini giderek yitiriyor mu yoksa, "kolay olan" bayağılığını yitirirken üstelik!

Ve evet farkındayım, bu, büyük ve zor bir itiraf. Bana güç verense herkesle girdiğim kıyas (ki bu kıyasla bile annemin doğrularından saptığımı fark etmekte gecikmiyor karmaşık zihnim) : “Zaten herkesin doğruları bir yerlerde birilerine bağlı” diyor hemen ekliyorum "işte benimde bu kişi annem!” Her daim ana kuzusu olanları kınayıp aşağılayan bir anne, nasılda kendine bağlamış bu tavrıyla. Bu ne yaman çelişki anne diye yazmamak elde değil yine. (Komik mi oldu bu son cümle, konunun ciddiyetine gölge düşürmese!).

18 Şubat 2009

2009-01-15T14:35:00.000-08:00

"Her şeyi bilmek için, belki de hiçbir şey bilmemek gerektiğinden, ademoğullarından bazıları, bildikleri her şeyi unutmaya hayatlarını adadı."

İ.Oktay ANAR / Suskunlar

2008-09-15T06:18:00.001-07:00

Kör cehalet çirkefleştirir insanları.

Suskunluğum asaletimdendir.
Her lafa verecek bir cevabım var elbet
Lakin bir lâfa bakarım laf mı diye,
Bir de söyleyene bakarım adam mı diye...

Ö. Hayyam

Ulaşmak

2008-02-05T06:30:00.000-08:00

"Akıp da hiç bir yere ulaşamamak olası mı?
Yani sence bir sonu yok mu derenin?
Oysa her seyin bir sonu var.
Gecenin gündüzün oldugu gibi... Haftanın, ayın, yılın..."

BEHRENGİ- KÜÇÜK KARA BALIK

Uydurmanın Tıkanması

2007-07-21T02:38:00.001-07:00

Yalnızlığına kaç

2007-03-23T16:03:00.002-07:00

Pazar yerinden ve şandan uzakta yer alır büyük olan her şey. Hep pazar yerinden ve şandan uzakta barınmıştır yeni değerler yaratan. Yalnızlığına kaç dostum: görüyorum ki her yerini ağılı sinekler sokmuş. Sert ve sağlam bir havanın estiği yere kaç! Yalnızlığına kaç! Sen küçük ve acınacak kişilere pek yakın yaşadın. Onların göze görünmez öclerinden kaç! Onlar sana karşı öcden başka bir şey değildirler. Artık el kaldırma onlara! Sayısızdır onlar, hem senin yazgın sinek kovmak değildir ki...

Ey haz pınarı! Doldurayım derken, sık sık yeniden boşaltıyorsun kadehi!

Nietzsche

Küçük Şeylerin Tanrısı / Arundhati Roy

2007-01-22T09:22:00.000-08:00

"Rahel ona hiç yazmadı. Yapılamayacak şeyler vardır; tıpkı insanın bir parçasına mektup yazması gibi. Kendi ayağına ya da saçlarına ya da yüreğine..."

O. Atay Atam döktürmüş vakti zamanında: "Üç korner bir penaltı..."

2007-01-10T06:27:00.000-08:00

"Ne kadar acıyorum kendime; bu yüzden başkalarına acımaya fırsat bulamıyorum. Bütün acımamı kendime harcadım. Dilencilerden kaçıyorum. Biri yüzüme bakıp acıklı şeyler anlatacak diye titriyorum. İnsanlık dışı oldum. Yüzümü yerden kaldıramıyorum. İşim gücüm başkalarına haksızlık etmek. Bu yüzden tutunamayanların arasında hakkım olan yeri alamıyorum.Onlar için bir şeyler yapmak arzusuyla kıvranıyorum bir yandan. Tutunamayanlar için şarkılar yazmıştım bir zamanlar. Ne garip...Bende bir sureti bile yok yazdıklarımın. Kimse, kendine karşı bu kadar ihmalci değildir. Belki de iyi oldu. Bir süzgeçten geçirmek gerekirdi yazdıklarımı: bir sürü karalama. Yazdıklarıma bir baktım ki durmadan kendimi anlatmışım. Kimseye okumadığım isabet oldu. Süleyman Kargı işin içindeydi, hep benim yanımdaydı. İnsanlar bir işin içinde olunca sevgi duyarlar yapılanlara. Başkası okusaydı pişman olurdum yazdığım için. Kendimi de düşünmemişim ki yazarken, bir kenarda saklamayı akıl edemedim onları. Süleyman Kargı da kaybetmiştir inşallah. Fotoğraf albümüm de kaybolur inşallah. Ben de inşallah öldüğüm gün unutulurum. Buna hakkım olmalı hiç olmazsa, hiç olmazsa "istediği gibi yaşayamadı ama istediği gibi öldü, istediği gibi öldü, istediği gibi unutuldu " kabilinden soğuk bir söz ederler arkamdan. Tutunamayanların arasında bile yeri yoktu derler...O kim, tutunamamak kim derler...Gerçek tutunamayanlara saygım büyüktür. Onları bir ansiklopedide toplamak isterdim. Türk Tutunamayanları Ansiklopedisi. On iki fasikül bir cilt. On iki ciltte tamamlanacaktır. Üç fasikül bir harf. Üç harf bir kelime. Üç korner bir penaltı..."

* Fotoğraf İbrahim Göğen'den.

İzmir'den sevgiler...

2006-10-13T10:27:00.000-07:00

Bana neler vaad ettiğinin farkında değildi bu şehir. Bende çaktırmadım.

Pek sessiz, pek dingin. Tarih yormuş biraz. Ama görmüş geçirmiş, belli. Bir çok yıkıma terkedilmiş harabemsisi ve bu harabemsisilerin her geçişte hayranlık uyandıran muhteşem kapıları var.

Sokağa çıktığında, caddenin diğer tarafının sularla kaplı olduğunu görmeyede çok çabuk alışıyor insan. Sonra bu alışkanlık utandırıyor onu. Hiç bir şeye alışmak istemiyor. Her gün yep yeni yaşansın istiyor. Yine gözünün doymadığının farkına varması gecikmesizin yakasına yapışıyor. Rutinlerin var olması gerektiğini hatırlıyor. Her günün "yep yeni" yaşanmasının da rutine girebileceği neden insanın aklına gelen ilk şey değil diye sorarken, bu fotoğrafa rastlıyor gözler sanal alemde. Anında şeçip geçiriyor tabi algılar.

Fotoğraf büyüyor..

Sevgilinin yanındasın huuu diyor birileri, ne harabemsileri, ne kapıları, ne sularla kaplı şehir bölümleri, rutin ne...

2006-07-26T03:55:00.000-07:00

Yok her şey yazılmış. Bana yazacak hiç bir şey bırakılmamış. Kalanları da bağlantıları sağda görülebilecek arkadaşlar yazmaktalar. Ben onlara sadece katılabiliyorum çoğu kez. Aklıma gelenlere yetişebilseydim şayet, yorum yazmakta bile bu kadar zorlanmazdım belki. Uyuz bir insan olup çıktım, hayatımın en hareketli geçen şu evresinde. "Bu ne yaman çelişki anne" !! ( Aman ne iyi ettinde bu söz öbeğini buraya yazdın!!) Bütünüyle değişecek onca şeye bu dinginlik fazla.

İzmir'de yaşamaya başlayacak olmak hoşuma gidiyor aslında. Belki ozaman, yani sevgilimin akşam eve gelmesini beklerken, değişimleri sindirir, aklıma mukayyet olabilir, düşüncelere yetişebilir, silmeden yazacak kadar ve tabi daha önemlisi silmeden yazdıklarımı yayınlayabilecek kadar becerikli birisi olurum.

Yaşayalım görelim, şimdi susma zamanı belliki..

Yazacak ne var ki..

2006-06-30T07:16:00.000-07:00

üvey, zemheri gözler üvey

yer gök dört duvar sağır ağır ağır

düşmedim daha

ah dar sokak vurgunları

kaldırın düşenleri ağır ağır düşmedim daha

ayaz vur vuracaksan hiç utanmadan

ey talih sen de dön döneceksen

gecen günün beni neden tanımadı

elin kolun beni nasıl saramadı

o bendeki canı henüz yoramadı, ooof of

Çabuk sön yetim yıldız dal derinlere

kıyamet sende kop kopacaksan

2006-06-27T02:57:00.000-07:00

"Kim gizliyor olumlu tarhanayı sevimli ifritlerden?"

"İnsanları genelde yalan sölediklerinde dinlemeyi severim, olmak istedikleri ama olamadıkları insanı anlatırlar."

"Karıncalar bilmeden severler"

"Neden ben de sizin gibi olamıyorum? bir ben miyim böyle düşünen? bir ben miyim yalnız ? "

"Kelimelere herkes kendine göre bir anlam, bir değer veriyor galiba. Bu değerler aynı olmadıkça iki kişi iki ayrı dili konuşuyorlarmış gibi olmuyor mu?"

"Dünyada hepimiz sallantılı,korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi.Uzanır tutunurlar.Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanalar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez."

Yusuf Atılgan

(Bknz. bir tutungaç (!) olarak blog??)

2006-06-16T03:31:00.000-07:00

Değişik telaşlar yaşanıyor. Bunların telaş olabileceğini hiç düşünmediğim.
Ve riskin cazibesine kapılıp gitmemek nekadar da zor. Kontrolü elinde tutmak istememek nekadar sempatik. Akıp gitsin zaman demek, yaşayalım görelim demek en gerçekçisi belki. (Aman açık kapı bırak, kesin konuşma)

Hesap kitap ise ayıp gibi zihinlerde, nedense... Ayıp dağarcığım mı geniş acep?

Denizi özlüyorum yine. Ne kadar kopuk bir yazım bu böyle. Resimde alakasız oldu. Esinti tanrıçasına dileniyorum. Gözlerim kapanıyor, sevgilimin yanında oluveriyorum. Oh diyor kalbim: şöyle yola gel, söz dinle! Ah Orhan Abi, nasıl güzel eylemişsin öyle.. Helal!

2006-06-13T07:11:00.000-07:00

"Önemli bir bilimsel gerçeğe varmış Galilei, bu gercek yaşamını tehlikeye sokar sokmaz, büyük bir rahatlıkla dönüverdi ondan. Bir bakıma iyi de etti. Uğruna yakılıp ölmeye değmezdi bu gerçek. Dünya mı güneşin çevresinde döner, güneş mi dünyanın. Hiç mi hiç önemi yok bunun. Kısacası değersiz bir sorun. Buna karşılık yaşamın yaşanmaya değmediği düşüncesine vardıkları için ölen nice insanlar görüyorum"

A.Camus / Sisifos Söyleni

2006-05-04T22:56:00.000-07:00

"Astım da ağacın eğri bir dalına
Salıncakta yorgunluğumu salladım."

F. Nietzsche

2006-03-24T03:40:00.000-08:00

DİP NOT:
Önceki bloğu neden sildiğim hakkında çok çok net bir fikrim yok. bu blogu toparlamam nekadar sürer ya da sürer mi umursamıyorum. Her şey bir takım arama motorlarında bloğumla karşılaşınca oldu. haz etmedim. bunca zaman durumdan bihaber olmak ayrıca hoşuma gitmedi. şimdi ne aranırken bu blogla karşılaşılır bilemiyorum. "Yalnız çirkin şeyler insanları hareket zorlar" demişti Boris Vian, Canım Vian.. Ve günlük sendromu diye bir şey var mı acep diye sormadan edemiyorum. "Varsa var, neyi değiştirir" cevabı gecikmeksizin geliyor. Oğuzum Atayım beliriyor kafamda: "canım insanlar, sonunda bana bunu da yaptırdınız".