Yok her şey yazılmış. Bana yazacak hiç bir şey bırakılmamış. Kalanları da bağlantıları sağda görülebilecek arkadaşlar yazmaktalar. Ben onlara sadece katılabiliyorum çoğu kez. Aklıma gelenlere yetişebilseydim şayet, yorum yazmakta bile bu kadar zorlanmazdım belki. Uyuz bir insan olup çıktım, hayatımın en hareketli geçen şu evresinde. "Bu ne yaman çelişki anne" !! ( Aman ne iyi ettinde bu söz öbeğini buraya yazdın!!) Bütünüyle değişecek onca şeye bu dinginlik fazla.

İzmir'de yaşamaya başlayacak olmak hoşuma gidiyor aslında. Belki ozaman, yani sevgilimin akşam eve gelmesini beklerken, değişimleri sindirir, aklıma mukayyet olabilir, düşüncelere yetişebilir, silmeden yazacak kadar ve tabi daha önemlisi silmeden yazdıklarımı yayınlayabilecek kadar becerikli birisi olurum.

Yaşayalım görelim, şimdi susma zamanı belliki..

Yazacak ne var ki..